Zasada ciszy wyborczej przeniesiona na grunt sportowej rywalizacji skutkowałaby wprowadzeniem np. zakazu kibicowania biegaczom na ostatnim okrążeniu.





Sens ciszy nocnej oczywiście pojmuję. Wybaczcie, ale we wprowadzeniu ciszy wyborczej najmniejszego sensu nie dostrzegam. W pierwszym przypadku, czarno na białym, widać, że liczy się czyjś święty spokój, czyjś komfort domowego życia. To, co przemawia za administracyjny rygorem w drugim przypadku, jako uzasadnienie, w ogóle się kupy nie trzyma.

Zakaz prowadzenie agitacji ma pośrednio gwarantować uczciwość politycznej rywalizacji. Ale dlaczego prawne sankcje stojące na straży wyborczych reguł w noc z piątku na sobotę, muszą nabrać mocy niemalże stanu wyjątkowego?

Publikowanie wyników sondaży, organizowanie wyborczych eventów i promowanie kandydatów, krytykowanie rywali, mogłoby wywrzeć wpływ na opinię publiczną i zmanipulować bieg wyborczej batalii – to zasadniczy argument przemawiający za zakazem. Czyli jest zgodne z prawem i pożądane to, co wydarzyło w kampanii do godziny 23:59? Co zatem zrobić z dostępnymi w Internecie opiniami, komentarzami, promocyjnymi materiałami kandydatów? Co z gazetami w kioskach, albo oplakatowanymi słupami? Co z hulającymi w najlepsze witrynami jarosławkaczynski.info i bronislawkomorowski.pl?

Cisza wyborcza to fikcja, bo jej egzekucja w dobie Internetu i esemesów jest niemożliwa. Oczywiście można ścigać i karać za łamanie przepisów, ale czy taka donkiszoteria ma sens?

Daje się słyszeć pogląd, że cisza wyborcza to czas, w którym obywatele, w spokoju, nienagabywani, powinni się zastanowić, jakiego wyboru dokonać. Stwierdzenie, że człowiek podejmuje zasadnicze decyzje, formuje swój światopogląd, o ile ma zagwarantowany spokój uwłacza zdrowemu rozsądkowi. Co więcej, sugerowanie, że jego światopogląd mógłby ulec w mgnieniu oka zachwianiu, gdy któryś z kandydatów – w wyborczą niedzielę – zorganizował piknik lub rozkleił kilkadziesiąt plakatów, tudzież w radiowej debacie zabłysną jeden z komentatorów, też jest piramidalną bzdurą.

Polityka, jej prowadzenie, to proces permanentny. De facto, z formalnym końcem jednej kampanii zaczyna się kolejna., a jej rytm wyznaczają rankingi i sondaże. De facto, nasze poglądy nieustannie ewoluują: pod wpływem zdarzeń, rozmów, lektury, osobistych doświadczeń i pod wpływem czyjejś perswazji. Czy mam rozumieć, że cisza wyborcza jest administracyjnym interwałem od tego permanentnego procesu?

Jakoś w skuteczność tej przerwy nie chcę mi się wierzyć. Już widzę, jak wśród domowników konsumujących niedzielny rosół panuje cisza: pełna namaszczenia, jakże odmienna od atmosfery codziennego rozpolitykowania, gdyż podyktowana głęboką troską o autonomię politycznych wyborów.

Na jedno odstępstwo od zdroworozsądkowej normy skłonny jestem przystać: akt wyborczy lub jego kontestacja, powinien być świętem, karnawałem demokracji. Ale w kraju, gdzie ponad połowa mieszkańców ma gdzieś obywatelskie prawa (za których obronę w niedemokratycznych państwach ląduje się za kratkami), egzekwowanie ciszy wyborczej to sabotowanie wątłego ducha obywatelskości. W anglosaskich krajach - nie przeczę, o zdecydowanej dłuższej demokratycznej tradycji – ciszą wyborczą głowy sobie nie zaprzątają i świat im się na te głowy nie zawalił.

****
Tekst w nieco innej formie opublikowałem też na blogu avoid collision